şarküteri genel arşiv

taşındım

Fri, 18 Jul 2008 19:05:00 +0300

Sayfanın halini görünce şaşırmışsınızdır büyük ihtimalle. Sonunda blogspota taşınanlar kervanına ben de katılmak durumunda kaldım. Bundan böyle burasi arşiv hizmeti verecek.

Yeni yazılarımı http://sarkuteri.blogspot.com/ adresinden takip edebilirsiniz.

YEC.. ( devamı )

DEMIRYOLU GÜNLÜĞÜ 4

Thu, 17 Jul 2008 05:46:00 +0300

Nihayet Şikago trenindeyim. Canımı sıkan iki nokta var:

1- Bu trende priz yok (ütüyü nereye takacağız?)
2- Bilgisayarımda bir atımlık güç kaldı.

Canını sıkan bunlar olsun aslanım, diyerek zor günler için sakladığım çizgili defterimle kalemimi çıkarıyorum. Çok eski zamanlarda insanlar yazı yazmak için bu gereçleri kullanırlarmış. Böyle yazmak zor olacak elbet ama en azından satırbaşlarını not edip elektrik bulduğum yerde temize çekebilirim.

Yolculuğun ilk dakikalarında hiç sesi çıkmıyor gürültücü zenci adamın. Acaba uyumuş olabilir mi diye dönüp çaktırmadan bakıyorum. Gözlerini camdan dışarı dikmiş çakmak çakmak bakıyor. Belli bir şeyler var kafasında. Normal insanlarda olmayan, uygunsuz bir yerine basıldığı zaman kıvılcımlar saçan bir kafa bu. Aman diyorum, böyle camdan baka dursun derin, rahat, sakin... Ve yol boyunca kulaklarımdan düşürmediğim Erkan Oğur türkülerini dinlemeye dönüyorum.

Vaşintın Disi' nin yoğun ke.. ( devamı )

DEMIRYOLU GÜNLÜĞÜ 3

Thu, 19 Jun 2008 07:01:00 +0300

                         Mayami- Vaşintın etabı, yolcuğun en uzun etabı. Hiç inmeden tam 23 saat 15 dakika (KDV dahil) yol alacağız. Çok şükür ki bu süreyi kıçımız üzerinde geçirmeye mahkum değiliz. Misal ben nöbeti zaman zaman ayaklarıma devredip beni tren içinde gezdirmelerini, tabir-i caizse eğlendirmelerini istiyorum. Hani padişahlar zil çalıp "Köçek dans et" falan derler ya onun gibi işte.

                    Yataklı vagonu merak ediyordum epeydir "istikamet yataklı vagon" diyorum... Trende iki farklı yemek vagonu bulunuyor. Biri kafeterya tarzında burger, sosisli mosisli satıyor, diğeriyse lokanta havalarında garsonlu marsonlu bir yer. İşte yataklı vagon bu lokantanın arkasında, yani oraya gidebilmek için lokanta vagonunu geçmek gerekiyor. Yalnız burada rezervasyon usulu çalıştıkları için elini kolunu sallayarak dalamıyorsun içeri...

                    Böyle durumlar için kullanılan "bodozlama" yöntemini uygulamaya karar veriyorum. Doğruca lokantaya dalıp hızlı adımlarla yataklı vagona ulaşıyorum. Tam kapıyı açacağım anda arkadan boğuk bir "eskuizmi sör" geliyor. Eskuizminin boğukluğuna güvenip dalıyorum içeri. Fakat daha üç adım gitmeden aynı eskuizminin büyüyüp serpilmiş hali yetişiveriyor "ESKUİZMİ SÖR"

- Buyur arkadaşım ne vardı?
- Siz yataklı vagonda mı kalıyorsunuz?
- Yo hayır?
- O zaman buraya giremezsiniz.
- Tamam (.. ( devamı )

DEMIRYOLU GÜNLÜĞÜ 2

Sat, 14 Jun 2008 16:56:00 +0300

                    Sabah yedide kalkıyorum. Gün aymış. Akşamdan toplayıp dirsek temasında hizaya soktuğum bavullarım, askeri bir disiplinle beni selamlıyor. Rahat! Aynada gördüğüm yüz her zamankinden farklı. Giden insanlara özgü bir şaşkınlık var bakışlarında, biraz da çapak.

                    Dün işteki son günümdü. Yaklaşık bir senedir sürdürdüğüm golf sahası bakım işini başka mecralara taşımak üzere dostça el sıkıştık patronumla. Arkadaş kalalım, dedim. Sakın kişisel olarak almayın...

                    Sahip olduğum vize nedeniyle bir yerde üst üste iki sezon durmama müsade edilmiyor. Ama bir sezonu dışarıda geçirince tekrar geri gelebiliyorum. O yüzden Amerika' nın yukarı mahallelerinden birinde yeni bir iş buldum bundan bir ay kadar önce. Mizuri Ozark bölgesinde bir Lendsikeyp işi... Mizuri eyaleti ormanları, gölleri, akarsuları ve doğal parklarıyla ünlüymüş. Ama yine de pek güvenmemek lazım, Mayami' nin de paten kayan mini etekli kızları ünlüydü (!) Bir sene içinde gördüğüm patencilerden bu vasıfları taşıyanların sayısı bir elin parmaklarını geçmezken; malesef paten kayan sakallı, bıyıklı erkekler en az on kıllı elin parmakları kadar vardı.

                    Yüzümü yıkayıp gözlerimi tem.. ( devamı )

DEMIRYOLU GÜNLÜĞÜ 1

Wed, 11 Jun 2008 02:29:00 +0300

Çocukluğumdan beri trenlere karşı bir sempatim vardır. Oyalanayım diye verdikleri resim defterlerine hep tren resmi çizer, lokomatif üzerinden çıkan dumanları yapmak için de annemden yardım istermişim. Koca treni, vagonları, pencereleri ve arkadaki karlı dağları tamamladıktan sonra basit bir duman için profesyonel yardım talep etmem nasıl bir ebleklikle açıklanabilir bilmiyorum ama bu iş zamanla annemin canını sıkmaya başlamış. Birgün beni oturtup uzun uzun "duman çizme" dersi verdiğini anlatır. Bu kursu geçip sertifikamı aldıktan sonra çizdiğim tren resimleri şu an bende mevcut. Kağıdın alt kenarında karınca sürüsü gibi tasvir ettiğim uzun trene öyle bir duman yapmışım ki, neredeyse resim kağıdının her yerini kaplıyor. Tabi bu duman bulutu içinde kaç kurşun kalemin eridiği belli değil...

Başka bir hatıra hafif bulanık ta olsa zihnimde saklanmış. Küçük dayı Libya' ya gidiyor ve dönüşte hangi oyuncağı istediğimi soruyor. Tabi ki tren! Sonraki altı ay oyuncağımı beklemekle ve arkadaşlarıma, benle iyi geçindikleri takdirde bu trenle oynayabileceklerini vaad etmekle geçiyor. Tren geliyor, hakikatten havalı birşey. Dayıyı mayıyı unutup rayları döşüyorum halı üzerine. İki farklı hat birbirine makaslı bir rayla bağlanıyor. İşte bu makas sistem.. ( devamı )

İcraatın İçinden

Mon, 02 Jun 2008 06:04:00 +0300

En güzel, yazıya başlama yöntemi bodozlama girme yöntemidir, diye düşünüyorum. Böyle girince bodozlama çıkma hakkın da oluyor. Efendim bu hafta sonu tatildim. Tatili değerlendirip biraz bloğuma eğileyim, elalemin blogları arasında boynu bükük, sümüklü çocuk gibi kalmasın dedim. Aldım bunu bir güzel yıkadım, bayağı bir kir çıktı... Sonra salçalı ekmeği verdiğim gibi tekrar sokağa saldım*

Yabancı diyarda yaşayan insanda yoğun bir günlük hayat anlatma dürtüsü gözlemliyorum. Kendi vatandaşını yakaladığında tutabilene aşkolsun, başlıyor takır takır konuşmaya... Bu sayfalarda günlük tarzı yazılara pek ağırlık vermek istemesem de "o oldu, bu oldu, şuraya gittim" tadında sıralayasım geliyor bazen. Hem cümle cümle bağlama derdi yok, hem de bir çırpıda yazıp çıkıyorsun. Şampuana ayrı, dil bilgisine ayrı zaman ayırmaksızın. Mesala böyle:

- Herşey normale döndü nihayet. Yani zaman kavramı, çalışma temposuna adaptasyon sağlandı. iki işte birden çalışmaya başladım yine.

- Marketten taze fasülye alıp süper bir yemek yaptık. Ev arkadaşlarımız gelip parmaklarını yemesinler diye hemen son verdik ayşeye.

- Başıma güneş geçmemesi için çok güzel bir yöntem buldum. Gölgede duruyorum... İnsanlık için küçük benim için büyük bi.. ( devamı )

Memoriyıl Dey

Mon, 02 Jun 2008 03:08:00 +0300

Amerika' nın kendine özgü resmi tatilleri, bayramları var. Geçen sene yine bu sayfalarda bağımsızlık gününü (İndipendıns Dey) ve havai fişek gösterilerini anlatmıştım. Öyle bir uzamıştı ki sonunu zor bağladık... Bu sefer bir fotoğrafla verip geçiyorum.

Buyrun;

Memoriyıl Dey bizdeki 30 Ağustos Zafer Bayramı' na denk düşüyor ama biraz daha hüzünlü bir yanı var. Mayıs ayının son pazartesi kutlanan bu bayramda bayraklar yarıya iniyor. Her köşe başında ordu için bağış isteyen birileri, sokakta dolaşan ordu mensupları görüyorsunuz.

Geçen sene bu zamanlarda yine ABD' deydim, fakat pek evden çıkmadığım için olayın vahametini anlamamışım. "Kurban bu sene hafta sonuyla birleşecekmiş oğlum" deyip güneye inen vatandaşlarımız gibi Memoriyıl' ı haftasonuyla birleştirip tatile kaçan Amerikalılar da yok değil ama yine de bu anma gününe büyük bir ilgi gösterildiğini söyleyebilirim.

Sarılığı Tutturmak

Mon, 05 May 2008 04:24:00 +0300

Dostlardan gelen sitemkar mesajları daha fazla gözardı edemeyeceğimi anlayıp (daha da mı gözardı edeceğidin?) bilgisayarın başına oturdum. Daha doğrusu onu, emzik saati gelmiş yavru misali şevkatle kucağıma aldım. Neyi kucağıma aldım? Bilgisayarı... Burada "neyi" sorusu bize belirtili nesneyi veriyor.

Bilenler bilir, bu benim ikinci Yunaytıt Siteyts maceram. Birinci macera yine bu blog satırlarında, yer yer vatan hasreti, yer yer ABD- TC karşılaştırmalı gözlemler olarak yer bulmuştu kendine... Elbette ki kaldığımız yerden devam edeceğiz, yine ilginç olayları, insanları yazıp hayatımıza notlar düşeceğiz. Lakin bu sefer bir nebze daha kaşarlaşmış bir gurbetçi olarak insanları göz yaşlarına boğmadan, kendimizi acındırmadan yapacağız bunu... Sen kendi rızanla gurbet gemisine miço yazılmışsın arkadaşım (virgül) niye sızlanıp duruyorsun, derler adama... Kimler der? Onlar. Burada "onlar" gizli özne.

Eve yerleştim. Bu iki katlı geniş evi 1 Türk, 1 Ukraynalı, 1 Koreli ve 1 Alman arkadaşla paylaşırken, banyomu da Türk arkadaşla paylaşıyorum. Evde paylaşılmadık bir santimetrekare yok. Mesala mutfak gereçleri, tv, ütü masası gibi şeyleri aynı anda beşimiz birden paylaşamıyoruz. Ha keza çamaşır makinesi ve kurutma makinesini... Normal bir çamaşır yıkama seasında başınıza gelecek en doğal şey, bir önceki arkadaşın çamaşır makinesinde unuttuğu ıslak çamaşırları alıp kurutucuya atmak olacaktır. Fakat bunun için öncelikle, kurutucuda unutulmuş olan kuru ve temiz çamaşırları çıkarıp üst rafa, unutulmuş diğer kuru ve temiz çamaşırların arasına (sağa sola iyice sıkıştırınca giriyor) istiflemek gerekir. Burada dikkat edilecek nokta, bütün bu çamaşır öbeklerinin farklı kişilere ait olması durumudur. Yani A kişisinin donu, B kişisinin pantalonunun arasına girmemelidir. Öbe.. ( devamı )

Bilgilendirme Yazısı

Fri, 18 Apr 2008 16:09:00 +0300

Dün gece saat on sularında Mayami ' ye indim. Herşey yolunda. Kendi evimden çıkıp buradaki otele varmak tam 24 saatimi aldı ama bu süre zarfında günün ismi değişmedi. Sabah 6' da yola koyuldum, perşembe. Uçaktan indim perşembe, uykuya daldım hala perşembe... Neyse bu sabah kalktığımda nihayet cuma olmuş, herşey normale dönüyor sanırım.

Şu anda geçici olarak otelde bir oda verdiler bana. İnsanın, geçici olmasın, hep burada kalayım diyesi geliyor. Öyle hoş, öyle güzel bir atmosfer. Yatağımda yedi tane yastık var diyeyim siz anlayın. Bir tanesine kafamı koydum ama diğerlerini henüz çözebilmiş değilim. Dilim pidelerin üzerinde yatan iskender kebap gibi hissediyor insan.

Herneyse, işleri yoluna koyup kafamı bir evceğize sokana kadar internet erişimlerinde aksamalar, takip ettiğim blogları okuyamamalar falan olabilir, lütfen mazur görünüz. Özünde bu kardeşiniz de temiz, sevecen bir o kadar da efendi bir kimsedir. Karıncayı incittiği olmuşsa da dana burnuna hiç dokunmaz, korkar ondan.

Saygılar.

.. ( devamı )

Göç Mevsimi

Tue, 15 Apr 2008 18:34:00 +0300

Yazı Piazzolla' nın Libertango' su eşliğinde okunacak... Yazarken de aynı müzik çalıyordu, hatta müziğe göre yazdım desem başım ağrımaz.

Son dakikada yenen meşhur ıslak hamburgerlerin ardından servisin geleceği otobüs yazıhanesinin önünde yerimizi almıştık. Son altı aydır bu işi öyle çok yapmıştım ki, doğduğumdan bu yana elimde valizimle o şehir senin bu şehir benim dolaştığıma inanabilirdim.

Okyanusun öte yanından gelen uçağın iç gıcıklayıcı bir sesle memleket topraklarını öpmesiyle başlamıştı maceram. Öyle ateşli bir kavuşmaydı ki bu, tekerleğin bir kısmı o günün anısına iki no' lu pistte bırakıldı. Sonra sırayla, Manavgat, Belek, Antalya, Denizli, Bodrum, Didim... Çoğu iş, azı arkadaş, eş-dost görüşmesi. Çanakkale, İpsala, İpsala, Çanakkale...

Yurda geliş aslında kısa bir tatil gibi olacak, vizeyle ilgili pürüzler giderilip bir iki ay içinde dönülecekti. Lakin, evdeki hesabın çarşıya uymayacağını söyleyen atalarımızı haklı çıkarmak için birşeyler yapmak gerekti. Planlarımızı aşama aşama aksatmaya başladık. Atasözlerimizi başka türlü nasıl ya.. ( devamı )